Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğindeki bir adamın, Aleksei'nin, zihninde canlanan anılarla ilerler. Bu anılar, sadece onun çocukluğunu, annesiyle olan karmaşık ilişkisini ve savaşın gölgesinde geçen gençliğini değil, aynı zamanda tüm bir Sovyet neslinin kolektif hafızasını ve tarihsel travmalarını yansıtır. Tarkovski, kronolojik bir anlatı yerine, rüyalar, anılar ve belgesel görüntüleri birbirine örerek izleyiciyi zamansız bir içsel yolculuğa çıkarır.

Oyunculuklar, özellikle Margarita Terekhova'nın hem anne hem de eski eş rollerindeki performansı, filmin duygusal derinliğine büyük katkı sağlar. Tarkovski'nin yönetmenliği ise görsel bir şiir niteliğindedir. Unutulmaz uzun planlar, doğa imgeleri (su, ateş, rüzgar) ve hipnotik bir ritimle, izleyiciyi adeta bir meditasyon haline sokar. Film, İkinci Dünya Savaşı, Stalin dönemi gibi tarihsel olaylara doğrudan atıflar yapmak yerine, bu olayların bireyin ve ailenin ruhunda bıraktığı izleri araştırır.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir, çünkü sadece bir hikaye anlatmaz; bir deneyim sunar. Seyirciyi pasif bir konumdan alır ve kendi anıları, kayıpları ve özlemleri üzerine düşünmeye davet eder. Görsel ihtişamı, felsefi derinliği ve evrensel temalarıyla (anne-oğul ilişkisi, geçmişin ağırlığı, ölüm bilinci) sadece sinema severler için değil, sanatla ilgilenen herkes için vazgeçilmez bir başyapıttır. Tarkovski'nin en otobiyografik çalışması olan bu film, onun sinema dilinin ve ruhani arayışının doruk noktasıdır.