Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı 'Last Tango in Paris', sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkili filmlerinden biridir. Film, karısının intiharıyla sarsılan, yas tutan Amerikalı bir adam Paul (Marlon Brando) ile genç, nişanlı bir Fransız kadın Jeanne (Maria Schneider) arasında geçen anonim, yoğun ve büyük ölçüde cinselliğe dayalı bir ilişkiyi anlatır. İkili, Paris'te rastlantı sonucu buldukları boş bir dairede, kimliklerini ve geçmişlerini paylaşmadan, sadece fiziksel ve duygusal dürtülerle buluşmaya başlarlar. Paul, bu ilişkiyi acısından kaçmak için bir sığınak olarak kullanırken, Jeanne için bu, özgürlük ve yasak bir deneyim anlamına gelir.

Marlon Brando'nun Paul rolündeki performansı, oyunculuk tarihinde bir dönüm noktası kabul edilir. Doğaçlama anlar, derin bir keder ve patlayıcı bir öfke ile harmanlanan tasviri, karakterin karmaşıklığını eşsiz bir şekilde yansıtır. Maria Schneider ise Jeanne karakterine hem naiflik hem de cesur bir merak getirerek unutulmaz bir iz bırakır. Bertolucci'nin yönetmenliği, Vittorio Storaro'nun görsel olarak çarpıcı sinematografisiyle birleşerek, karakterlerin içsel çatışmalarını ve Paris'in melankolik atmosferini adeta bir resim gibi sunar.

Film, çıktığı dönemde cinsel içeriği nedeniyle büyük sansasyon ve skandal yaratmış, hatta birçok ülkede sansüre uğramıştır. Ancak 'Last Tango in Paris', sadece cinsellikten ibaret değildir. Derininde, yalnızlık, yas, varoluşsal umutsuzluk, özgür irade ve insan ilişkilerindeki güç dinamiklerini sorgulayan güçlü bir dramdır. İzleyiciyi rahatsız eden, düşündüren ve tartışmaya zorlayan bir film deneyimi sunar. Sinema diline getirdiği cesur yaklaşım ve oyuncu yönetimiyle, modern sinemanın gelişiminde önemli bir yere sahiptir. Tutku, acı ve insan psikolojisinin karanlık dehlizlerine doğru unutulmaz bir yolculuk arayanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir klasiktir.