Ingmar Bergman'ın 1972 yapımı 'Cries & Whispers' (Viskningar och rop), sinema tarihinin en etkileyici psikolojik dramlarından biridir. Film, 20. yüzyıl başlarında İsveç'te lüks bir malikanede geçer ve kanserin son evrelerindeki Agnes'in (Harriet Andersson) etrafında döner. Onun ölüm döşeğinde, uzak ve soğuk iki kız kardeşi Karin (Ingrid Thulin) ile Maria (Liv Ullmann) ve sadık hizmetçisi Anna (Kari Sylwan) bulunur. Bergman, bu dört kadın karakter üzerinden sevgi, yalnızlık, ölüm korkusu ve iletişimsizlik gibi evrensel temaları derinlemesine işler. Kırmızı dekorların hâkim olduğu görsel şölen, karakterlerin içsel çalkantılarını yansıtarak izleyiciyi sarar. Oyunculuk performansları, özellikle Harriet Andersson'ın çığlık atan acısı ve Liv Ullmann'ın ketum ifadesi, unutulmazdır. Bergman'ın yönetmenliği, sessizliği ve fısıltıları bile güçlü bir anlatım aracına dönüştürür. 'Cries & Whispers', sadece bir aile dramı değil, insan ruhunun karanlık koridorlarında dolaşan bir başyapıttır. İzleyiciyi rahatsız eden, düşündüren ve estetik bir deneyim sunan bu film, sinema sanatının ne kadar derinlere inebileceğinin kanıtıdır. Bergman'ın karakteristik içsel monologları ve yoğun duygusal atmosferi, filmi tekrar tekrar izlenmeye değer kılar. İnsan ilişkilerindeki kopuklukları ve ölüm karşısındaki çaresizliği anlatan bu şiirsel yapım, her sinemaseverin izlemesi gereken zamansız bir klasiktir.